SENLE GELEN

Tutsak kalmaktansa geceye,

Senden akarım güneşe ve heceye.

Arınırken rengini yitirmiş aşk sözcükleri,

Ardından yağmurla yağar içime,

Sensizlik ve sessizlik.

                 Gönül sabaha vuslatı çalar,

                 Derman, dermanı sohbette arar,

                 Duygular kalem olurda yazar,

                 Sevgiyi, sensizliğe…

Dert yanar kurumuş pınarlardan,

Kaçarken senden sessizliğe…

Gönül sensizliğin sessizliğine yanar,

Gözyaşları  Ferhat ‘ı  anar.

                  Süslü, bezeli bir gelin gibi sabah,

                  Mavi iklimli dünyama pencere,

                  Yürürken ıslak düşünceler yare,

                  Dost olur yağmur suyuna gönül,

                  Bir abdeste sığarken ömür.

Gayrı yol veririm,

Sensizliğe ve sessizliğe.

Düş’se de düşte beklerim,

Toprak olan ümitlerimin,

Gül yetiştirmesini isterim.