IŞIĞA DOĞRU

Göç edeli insan, insanlığından,

Zamanı kuşatır derin bir seyha.

Gölgeler ağlar beton hayattan,

Mürai insanlar anlamaz daha…

            Ölçülmez zamanın sıcak şahidi,

             Altında bozalı insan ki ahdi.

             Anlarda ağlarsın bilirim güneş,

             Halim gecedeki halinedir eş.

İnsan insanlığa meftunsa her dem,

Çalınan ruhunda kalmamış erdem.

Söylenmedik söz ki; yoktur evrende,

Gelenin kaderi bir’e gidende.

Sözde ve özde bir olmalı gaye,

Toprağın karnında sunulur paye.

                                           Cengiz Ergül

                                                Saraycık 1999